Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν ήταν ποτέ πολιτικός του μέσου όρου. Έγινε γνωστή από νωρίς για τις επιθετικές της ομιλίες, τις στιβαρές παύσεις, τα βλέμματα που διαπερνούσαν τοίχους και το παρών εκεί που όλοι ήθελαν απλώς… να πάνε σπίτι. Όμως πλέον, φαίνεται πως η Ζωή δεν είναι απλώς στο τιμόνι της Πλεύσης Ελευθερίας. Είναι και η βάρκα, και τα κουπιά, και ο ναύτης, και ο επιβάτης. Και αυτό άρχισε να γίνεται ενοχλητικά ξεκάθαρο.
Από την Πρόεδρο της Βουλής… στην Αρχηγό του μικρόκοσμου
Η διαδρομή της Ζωής Κωνσταντοπούλου έχει όλα τα στοιχεία ενός σύγχρονου αρχαίου δράματος: δυναμική είσοδος, προσωπικότητα larger than life, υποσχέσεις για διαφάνεια και δικαιοσύνη, και στη συνέχεια… εσωστρέφεια, έπαρση και έλεγχος. Όταν ήταν Πρόεδρος της Βουλής επί ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότεροι θυμούνται τις μαραθώνιες συνεδριάσεις, τις τρεις φορές που απάντησε η ίδια στις ερωτήσεις που έκανε, και τις στιγμές που έμοιαζε να απολαμβάνει περισσότερο τη διαδικασία απ’ ό,τι τη δημοκρατία την ίδια.
Η «Πλεύση» μπαίνει στη Βουλή – και μετά αρχίζει η φουρτούνα
Το 2023, η Πλεύση Ελευθερίας πέρασε το όριο και μπήκε στο Κοινοβούλιο με 8 βουλευτές. Στον πρώτο γύρο (εκλογές Μαΐου), παρουσιάστηκε ως ένα εναλλακτικό, καθαρό κόμμα. Η είσοδός του έδωσε μια φρέσκια δυναμική. Το καλοκαίρι, όμως, στο δεύτερο γύρο εκλογών (Ιούνιος), συνέβη κάτι που ακόμα και τα εγχειρίδια της realpolitik δυσκολεύονται να εξηγήσουν.
Η Ζωή αποφάσισε να αλλάξει σχεδόν τη μισή της κοινοβουλευτική ομάδα.
Με τη μέθοδο των λιστών, αντικατέστησε υποψηφίους που είχαν βγει με την ψήφο του λαού, με πρόσωπα του στενού της κύκλου – κάτι σαν reality casting, αλλά με λιγότερη φωνητική προπόνηση και περισσότερη στρατηγική.
Η Όλγα Δάλλα: όταν το πολιτικό fair play πετάγεται στη θάλασσα
Η πιο εξοργιστική περίπτωση; Η Όλγα Δάλλα. Δικηγόρος, νέα, ΑΜΕΑ, πρώτη σε σταυρούς στον Νότιο Τομέα με 6.168 ψήφους. Είχε κάθε δικαίωμα να αισθάνεται ότι η κοινωνία αναγνώρισε τη φωνή της.
Μέχρι που ήρθε το reset. Στις εκλογές του Ιουνίου, η Δάλλα ξαφνικά βρέθηκε τρίτη στη λίστα, και στη θέση της μπήκε ο… Σπύρος Μπιμπίλας. Ναι, ο γνωστός ηθοποιός. Ναι, με μηδενική προηγούμενη κοινοβουλευτική εμπειρία. Ναι, χωρίς ψήφους από το κοινό. Ήταν αυτό το casting που διάλεξε η σκηνοθέτις Ζωή για το sequel της κοινοβουλευτικής της ταινίας.
Η Δάλλα κατήγγειλε τα πάντα ανοιχτά. Μίλησε για παραβίαση της λαϊκής εντολής, για αδιαφάνεια, για κομματική αλαζονεία. Και είχε κάθε λόγο. Διότι πώς μπορείς να μιλάς για «πλεύση ελευθερίας» όταν το πηδάλιο αλλάζει πορεία χωρίς να ρωτήσει κανέναν;
Από τις “επιτροπές αλήθειας” στις λίστες αυθαιρεσίας
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε κερδίσει τον σεβασμό πολλών με τη μαχητικότητά της. Αλλά αυτό που βλέπουμε πλέον δεν είναι πάθος για δικαιοσύνη. Είναι πάθος για έλεγχο. Μια εγωκεντρική διοίκηση, χωρίς εσωκομματικές διαδικασίες, χωρίς σεβασμό σε ψήφους, χωρίς εξήγηση.
Το πολιτικό της προφίλ σήμερα μοιάζει πιο πολύ με μονόπρακτο σε εναλλακτικό θέατρο: δυνατές ατάκες, υπερβολικές ερμηνείες, αλλά… αμήχανη σιγή από το κοινό στο τέλος.
Και τώρα τι;
Η ερώτηση που πλανάται είναι: τι ακριβώς θέλει η Ζωή από την πολιτική; Αν ήθελε να είναι απλώς “η φωνή των αδικημένων”, θα είχε ακούσει καλύτερα την Όλγα Δάλλα. Αν ήθελε να είναι εναλλακτική στην εξουσία, δεν θα δρούσε τόσο μονοπρόσωπα.
Το πρόβλημα δεν είναι η προσωπικότητα της Ζωής. Το πρόβλημα είναι ότι στήνει κόμμα σαν να είναι προσωπικό προφίλ Instagram. Με story που φεύγουν μετά από 24 ώρες, αλλά και με followers που κάποια στιγμή… πατάνε unfollow.
Εν κατακλείδι:
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι απλώς ένα πολιτικό πρόσωπο. Είναι φαινόμενο. Μόνο που πια, αυτό το φαινόμενο μοιάζει λιγότερο με επανάσταση και περισσότερο με αυλή.
